قهرمان سیستم اقتصاد اقتصادی سود بانکی

قهرمان: سیستم اقتصاد اقتصادی سود بانکی سرمایه گذار سرمایه گذاری مجلس شورای اسلامی ربا

گت بلاگز اخبار ورزشی و نتایج مسابقات ستاره ‏هایی که نمی جنگند

تاریخ دنیای فوتبال، نه فقط جنگ و دعوا کم نداشته، بلکه حتی به نظر برخی، این ورزش مهمترین جایگزین جهت جنگ میان ملت ها بوده هست. اگر نگاه هگل را بپذیریم که در هر

ستاره ‏هایی که نمی جنگند

ستاره ‏هایی که نمی جنگند

عبارات مهم : تاریخ

تاریخ دنیای فوتبال، نه فقط جنگ و دعوا کم نداشته، بلکه حتی به نظر برخی، این ورزش مهمترین جایگزین جهت جنگ میان ملت ها بوده هست. اگر نگاه هگل را بپذیریم که در هر دهه، دست‏کم یک جنگ فراگیر جهت بقای یک ملت و حفظ انسجام آن مهم هست، نظام بین‏الملل در هر دهه به صورت میانگین دو جنگ بین‏ الملل و فراگیر را پیش‏بینی کرده هست. جنگی ورزشی که (با محاسبه‏ دور مقدماتی آن)، بیش از یک سال به طول می‏انجامد و درطول یک ماه، نفس ملت های متفاوت را حبس می‏کند، آنها را پای تلویزیون میخکوب می‏کند و تا چهارسال، ملت فاتح را به سرور دنیا فوتبال تبدیل می کند.

این فرمول، فرمولی است که تا امروز هم بارها جواب داده هست، انرژی تخلیه‏ شده‏ آرژانتینی‏ها، بعد از معجزه مارادونا و « دست خدایی» که از آستین او بیرون آمد، غریو خوش حالی ایرانیان بعد از گلی که به آمریکا زده شد و حتی همین گلی که شکیری درون دروازه‏ صربستان کاشت و خوش حالی گل بعد از آن، همه نشانه‏های آشکار آن هستند که این فرمول جواب داده است و دست کم یک سوی آن، که برنامه‏ریزی کلان سامانه‏ برگزاری مسابقه های فوتبال هست، درحال انجام وظیفه‏ خود است.

اما این معادله و فرمول، سویه دیگری هم داشته و دارد: بازیکنان! تیمی که به نمایندگی از یک ملت (یا به قول هگل، به عنوان نمایان شدن مادی روح یک قوم) باید پا به مستطیل سبز بگذارد و تا پای جان، جهت اعتلای نام ملتش بکوشد، بازیکنانی که آن ملت بتواند روح سلحشوری نهفته در تاریخ خود را در شخصیتش بازیابی کند و همچون قهرمانی ملی به آن بنگرد.

درطول تاریخ شخصیت های فراوانی این نقش را به عهده گرفته‏اند، علاقه پایان‏ناپذیر آرژانتینی‏ها به دیه‏ گو مارادونا، افتخار آلمانی‏ها به فرانس بکن باوئر، نگاه فرانسوی‏ها به زین‏الدین زیدان از جمله‏ نمونه‏هایی هستند که می‏توان مثال آورد، بازیکنانی که فوتبال برایشان تمام زندگی، یک جنگ تمام عیار بر سر عشق، وطن و حیثیت بود. آن قدر جدی که ممکن بود زیدان جهت حراست از غرور ملی خود، کارت قرمز را به جان بخرد و با سر به بازیکن حریف حمله کند و مارادونا بی‏هراس از آبرو و بی‏توجه به انبوه افتخاراتش، هنگام دریافت مدال نقره‏ جام جهانی ١٩٩٠، همچون کودکی زار بزند.

آیا ستاره‏های امروز فوتبال دنیا، هنوز هم از این الگو پیروی می‏کنند؟ آیا هنوز هم آنها خود را نماینده یک ملت، نمایان شدن روح قومی، جنگجویانی موظف به حراست از هویت ملی خود می‏دانند؟

چهار صورت را می‏توان ستاره‏های بزرگ جام جهانی ٢٠١٨ روسیه دانست: لیونل مسی از آرژانتین، کریستیانو رونالدو از پرتغال، نیمار از برزیل و محمد صلاح از مصر. در این میان، آخری بیش از همه نشان یک منجی را بر پیشانی خود می‏دید، ستاره تازه اوج‏گرفته مصری قرار بود در این جام جهانی، نه فقط نمایندگی مصر، و نه حتی فقط نماینده ملت عرب یا مسلمان، که نماینده همه‏ اقلیت سرکوب‏شده دنیا باشد، فعالیت تبلیغاتی‏ای که در دوره منتهی به جام جهانی اطراف او شکل گرفته بود، تأکید خود او بر ریشه‏های فرهنگی اش و کناره‏جویی از هرگونه فعالیت مشکوک، این انتظار را ایجاد کرده بود که جهت نخستین بار در جام جهانی، شاهد درخشش ستاره‏ای از کشورهای پیرامونی دنیای فوتبال باشیم. اتفاقی که نه تنها رخ نداد، بلکه لبخندهای او و صورت آرامش از روی نیمکت، درحالی که تیمش با یک گل از اروگوئه شکست خورده بود، درهمان روز دوم مسابقه های تمام انگاره‏ای که از او ساخته شده است بود را فرو ریخت.

نیمار، در روز آغازین جام جهانی ترجیح داد زیاد مدل مویش را به رخ رسانه‏ ها بکشد، تا چیزی از روح ملت برزیل را به نمایش بگذارد. کریستیانو رونالدو نیز، با خوش حالی بعد از گل اولش، نشان داد که بیش از هرچیز، انگیزه‏ مهم اش مسابقه با مسی و به خاک نشاندن رقیب دیرینه‏اش در فوتبال باشگاهی است و نهایتا لیونل مسی هم ترجیح داد یک روز مانده به بازی حساس تیم نه چندان نیرومند آرژانتین با فرانسه، به جای هر شعار و گفته‏ای، تصویری از خود در آرایشگاه را در صفحه‎ اینستاگرامش پست کند و از مدل تازه موهایش رونمایی کند!

ستاره ‏هایی که نمی جنگند

واژه های کلیدی: تاریخ | ستاره | فرمول | فوتبال | مسابقه | جام جهانی | جام جهانی | دنیای فوتبال

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : topsblog